Asyryjska Republika Gaary

Tutaj umieścić należy informacje o swoim kraju
Post Reply
User avatar
SaSTrooP
Site Admin
Posts: 926
Joined: Mon Aug 01, 2011 10:26 pm

Asyryjska Republika Gaary

Post by SaSTrooP » Fri Aug 01, 2014 12:55 am

Asyryjska Republika Gaary - Kraj schronienia

Historia Gaary rozpoczyna się w XII wieku, kiedy osiedlił się tu niewielki turecki klan, nieniepokojony przez Aquilię na wskutek małego znaczenia tego terenu w tamtym czasie. Właściwie nie wiadomo, kiedy pojawili się tu Asyryjczycy – brak na ten temat pisanych źródeł. Większość historyków jest zdania że stało się to po zajęciu znacznych obszarów Mezopotamii przez Osmanów, w pierwszej połowie XVI wieku. Konsensus, podbudowany przekazami ludowymi, wskazuje na to że Asyryjscy osiedleńcy uciekali z jednych z wielu organizowanych im przez muzułmanów prześladowań.
Aż do I wojny światowej Gaara była muzułmańskim szejkanatem z niewielką mniejszością chrześcijańską, od XVII wieku stanowiła peryferyjne lenno Osmańskiej Turcji. Sytuacja miała się jednak diametralnie zmienić.
W 1915 r. rząd Turecki dał rozkaz rozpoczęcia masakry bliskowschodnich chrześcijan. Stali na przeszkodzie nacjonalistyczno-islamskim ideom zjednoczenia wszystkich Turków, a także sprzyjali Rosji, z którą Turcja prowadziła wojnę. W Gaarze rządził wtedy szejk Abdul VI, wyznawca sufizmu – mistycznego, pacyfistycznego odłamu Islamu. Zakazał on swojej armii brania udziału w masakrze, i Gaara pozostała jedyną częścią Imperium Osmańskiego bezpieczną dla Asyryjczyków i Ormian. Wieść o tym szybko się rozniosła, i do Gaary ruszyła fala chrześcijańskich uchodźców, głównie Asyryjczyków, gdyż to ich kościoły organizowały ucieczki. W 2 lata – 1915 i 1916 – liczba chrześcijan w Gaarze wzrosła do dziesiątek tysięcy, a muzułmanie stali się mniejszością. W 1916 r. nadeszły wojska rosyjskie, rozbijając armię szejkanatu tuż po wojskowym przewrocie, który według Asyryjczyków był preludium do rozpoczęcia ich masakry i tu. Rosjanie wkrótce się wycofali, po tym jak ich kraj stoczył się w chaos rewolucji. W czasie ponad roku między wycofaniem się Rosjan a przybyciem Francuzów (szczęśliwie armia turecka nie zdążyła tu dotrzeć), którym Gaara przypadła w udziale jako protektorat, chrześcijanie wzięli odwet na muzułmanach. Choć skala okrucieństwa była o wiele mniejsza, a większości muzułmanów udało się przeżyć jako uchodźcom, jak można się domyśleć nie poprawiło to stosunków między obiema grupami. Muzułmanie do dziś stanowią ok. 20% ludności Gaary.
Francuzi, mający z bliskowschodnimi chrześcijanami tradycyjnie dobre relacje, stworzyli w Gaarze administrację i pozwolili Asyryjczykom zbudować własne struktury na nowym miejscu. Wycofali się w roku 1958, a po trzech latach niestabilnej demokracji władzę w wyniku zamachu przejęła Partia Modernizacji, w skrócie moderniści. Partia, założona przez wykształconych na zachodzie Asyryjczyków, wzorowała się w pewnej mierze na „arabskim socjalizmie” w swoim dążeniu do modernizacji społeczeństwa, dzieliła się jednak na dwa skrzydła – faktycznie socjalistyczne, sympatyzujące z ZSRR, oraz rynkowe, dążące do utrzymania więzów z Francją i szerzej z umacniającą się EWG. Po zamachu w 1961 roku prezydentem został Isqhak Beniel, przedstawiciel skrzydła socjalistycznego. Nawiązane zostały bliskie stosunki z Sowietami. Jednak Mansur Abdo, lider skrzydła rynkowego, już 4 lata później dobił targu z kościołami (oraz prawdopodobnie z CIA) – kościoły zaakceptowały dążenia modernistów do zmian społecznych, w zamian za co Abdo zgodził się na trzymanie się wartości chrześcijańskich w rozwoju kraju i zachowanie przywilejów kościołów. Następnie (1966 r.) w wyniku serii demonstracji sprzeciwiających się konszachtom z bezbożnymi Sowietami i ateizacji kraju Isqhak Beniel został obalony a władzę przejęło stronnictwo rynkowe. Mansur Abdo przez cały okres swoich rządów, a rządził do 1987 roku, stawiał na strategiczne partnerstwo z Francją i Niemcami oraz dobre relacje z innymi krajami EWG oraz z USA. Tą samą politykę przejął po nim Arrod Kaliti, przywódca państwa od 1987 r aż do końca 2014 r.
Na polu wewnętrznym państwo prowadziło za rządów modernistów politykę przenoszenia ludności do miast (wybudowana została stolica, Nowa Niniwa), powszechnej edukacji, walki z korupcją, nepotyzmem i klanowością oraz mniej lub bardziej wspomaganej przez państwo industrializacji.
Modernizacja, ze względu na religię i rozdrobnienie kościołów przebiegła lepiej niż u Arabów (gdzie się nie udała), choć na wsi bardzo silne są wciąż skrajnie konserwatywne Stare Klany, potomkowie Asyryjczyków żyjących na miejscu przed I WŚ. Grupami reprezentowanymi w rządzie byli za władzy modernistów potomkowie Asyryjskich i Ormiańskich uchodźców do Gaary, przy czym Ormianie byli nadreprezentowani z powodu zdolności do robienia interesów oraz braku reprezentacji Starych Klanów i muzułmanów. Zwłaszcza ci ostatni byli przez władze traktowani z nieufnością, ich możliwości awansu społecznego były nikłe, większość z nich do dziś wykonuje proste prace fizyczne.
W XXI wieku rządy modernistów doszły do punktu własnej degeneracji. Pojawił się problem ze sporą liczbą uchodźców z ogarniętego chaosem Iraku. Ignorowanie rosnących aspiracji społecznych, defraudacje pieniędzy, prześladowanie działaczy opozycyjnych wywołały serię demonstracji, tym silniejszą że pierwsze z nich były brutalnie tłumione. W październiku 2014 r. sytuacja się zmieniła, gdy do demonstracji dołączył, a później wysunął się na czoło 33-letni Sargon Kaliti, syn prezydenta. Cały listopad trwały pikiety, demonstracje, miasteczka namiotowe wzorowane na ukraińskim Majdanie. Trwał też wzrost poparcia Sargona w organizującym się ruchu opozycyjnym, choć większość protestujących miała do niego nieufny stosunek ze względu na to czyim był synem.
Negocjacje syna z ojcem przeciągnęły się do połowy grudnia, kiedy to Arrod zgodził się przekazać władzę Sargonowi, a ten zapowiedział szybką zmianę konstytucji i demokratyzację kraju. Obecnie obywatele nie wiedzą czy oczekiwać po prostu kontynuacji starej władzy, czy radykalnych zmian.

Asyryjska Republika Gaary
Ustrój - Państwo monopartyjne, system parlamentarno-gabinetowy (oficjalnie), przewodniczący partii jest prezydentem i faktycznie rządzi premierem. Parlament 1-izbowy 150 miejsc.
Bazowa duma narodowa: 0,9
Bazowa popularność przywódcy: 0,9
Demografia: 46% Asyryjczycy potomkowie uchodźców, 18% muzułmanie, 16% Asyryjczycy Starych Klanów, 15% Ormianie, 5% Asyryjczycy uchodźcy z Iraku
Bazowa Populacja: OK. 110 tys., przyrost naturalny to ok. 3100 osób rocznie
Baza rekrutacyjna: 500-900, miesięczny przyrost 24 osoby
Religia panująca: Asyryjskie kościoły prawosławne 36%, nestorianie 17%, bliskowschodnie kościoły katolickie 15%, Apostolski Kościół Ormiański 14%, Muzułmanie 18%.
Bazowi partnerzy handlowi: Francja, w mniejszym stopniu Niemcy, ZSRR w latach 1961-66 (jeśli sprzęt pochodzi z tego okresu)
Bazowy budżet militarny: 3,7 miliarda
Dochód: 80 mln
SEP ogólny: 50 mln (~65%)
SEP turystyczny: 27 mln (~35%)
Przedsiębiorstwa państwowe: 3 mln
PKB na osobę: Średnie
Poziom państwa: dobrze rozwinięte gospodarczo, w miarę pewne politycznie i uznawane częściowo (Turcja i część państw arabskich nie uznaje)
Zdolność transportowa: Niska (2 kompanie na lądzie lub morzu o ile GM nie zarządzi inaczej)
Sugerowana gazeta główna: Qatnuta
Sugerowana stacja radiowa: Aturaya FM
Sugerowana stacja telewizyjna: Aturaya TV
Sugerowana nazwa sił zbrojnych: Force de Défense Assyrien
Cecha szczególna terenowa: Doktryna defensywna

Inne: Syria i Iran uznają Gaarę jedynie de facto.
Społeczeństwo ma olbrzymią traumę bycia masakrowanymi ofiarami. Lekcje historii są przepełnione martyrologią, w wielu miejscach pomniki Pomordowanych. Stosunki z Turcją są wrogie. Silna jest także nienawiść do wszelakich Arabów. Za nazwanie Asyryjczyka Arabem można oberwać... albo i zginąć. Spory jest wpływ religii chrześcijańskiej, choć ze względu na rozdrobnienie wpływ samych kościołów nie jest aż tak silny.

Poziom socjalu:
minimalny 25%, wystarczający 33%, maksymalny 40%

Przynależność traktatowa:
ONZ: Tak
Dodatkowe organizacje ONZ: Przewodniczący Rady Gospodarczo-Społecznej, Przewodnictwo w Komisji Narkotyków, Przewodnictwo w Komisji do Praw Kobiet
Konwencja Wiedeńska o Prawie Traktatów: Tak
Konwencja Wiedeńska o Stosunkach Dyplomatycznych i Konsularnych: Tak
Konwencja o Prawie Morza z Montego Bay: Nie
Konwencja Ottawska o Nieużywaniu Min Przeciwpiechotnich: Tak
Dodatkowo: Status obserwatora przy UE

SPIS PRZEDSIĘBIORSTW PAŃSTWOWYCH:
Nazwa/Dochód/Branża/Rozmieszczenie geograficzne
Précision Usine de Hona/3 mln/Obróbka części mechanicznych/Hona
MISTRZ GRY
GAME MASTER
GM

Post Reply