Południowe Sahrani

Tutaj umieścić należy informacje o swoim kraju
Post Reply
User avatar
Peeguła
Gracz
Posts: 87
Joined: Mon Aug 01, 2011 10:44 pm

Południowe Sahrani

Post by Peeguła » Mon Aug 01, 2011 11:04 pm

POŁUDNIOWE SAHRANI - RESZTKI IMPERIUM?




Wyspa Sahrani została skolonizowana przez europejczyków na początku XVIII wieku - dokładnie w 1788 roku. Bardzo szybko przybyło tam wielu hiszpańskich duchownych, co spowodowało przyjęcie się języka hiszpańskiego na wyspie mimo prawdziwej mieszanki kulturowej.
Życie na Sahrani, będącej królestwem pod brytyjskim protektoratem przebiegało spokojnie do czasu, gdy niedawno powstały Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich podjął się próby poszerzenia swoich wpływów w rejonie basenu Morza Zielonego.
Pierwszą ofiarą padła - w 1925 roku - Republika Sahrani Jana Novotnego. Kraj pełen materiałów rzadkich pozwalających rozwinąć przemysł ciężki w rejonie przyciągał jak magnes KC w Moskwie, ale prawdziwą chrapką była wyspa: północ pełna złóż węgla i uranu, a południe pływające w ropie. Przed II wojną światową komunistą szło relatywnie słabo, a Królestwo Sahrani rządzone wtedy przez króla Jose I zachowało niezależność.
Wszystko układało się prawidłowo do roku 1964, gdy rozpoczęła się wojna domowa lądowaniem komunistów de la Barki na północy. Na pozór silna armia królewska okazała się niemal bezużyteczna, żołnierzom brakowało wigoru, broń była stara. Królestwo potrzebowało odświeżenia, pozbycia się wzorców przedwojennych - a taką możliwość dawała ludziom armia idąca z północy.
Cudem uratowany kraj dzięki umowie z Londynem zachował niezależność. Król jednak był bardzo niepopularny, a społeczeństwo domagało się utworzenia parlamentu, na co ten nie chciał się zgodzić. Seria zamieszek, która wybuchła na początku 1965 roku została krwawo stłumiona przez rząd. Wydawało się, że odwilży nie będzie, a jednak! Josego I powalił zawał w lutym tego samego roku. Władzę przejął jego młody syn Jose II, zaledwie 19 latek. Skłaniał się on jednak w kierunku tendencji lewicowych, co nie podobało się możnym. Młody król dziwnym trafem złamał sobie kark w czasie przejażdżki konnej w 1969. Koronowany został Jose III, który miał wtedy tylko 7 lat, więc de facto rządziła królewska matrona, pani Mendoza. Mendoza nie dała się zmanipulować, ale i tak nie było takiej potrzeby: umysłowo była 200 lat za światem i wciąż dzieliła kraj na chłopów, mieszczan itd.
Kraj był na skraju wrzenia, gdy 18-letni Jose III wkroczył na tron latem 1980 roku. Spodziewano się, że w ogóle nie zostanie dopuszczony do władzy, jednak rezolutny młodzieniec podołał zadaniu i odsunął Mendozę od władzy.
Nie utworzył parlamentu, ale otworzył się na świat, za jego panowania ludzie odetchnęli świeżym powietrzem, zaś Sahrani stało się popularne nie z powodu ropy, ale pięknych plaż i zabudowy, które stworzyły podwaliny pod turystykę. Do miasta Ortego, wybudowanego w dolinie na zasadzie schodów, gdzie całe osiedla stały na numerowanych kaskadach napłynęły setki turystów ciesząc podniebienie lokalnymi knajpkami. Dolores - miasto otoczone fosą i połączone trzema mostami uznane zostało obok Hellonu za najlepszy system obronny dawnych czasów i przyciągnęło wieku turystów i badaczy. Miasto Cayo i położony w nim hotel Arcadia stały się synonimem słowa "kurort" interesując cały świat zachodni.
Królestwo Południowego Sahrani odetchnęło i stało się popularniejsze niż ich głośny sąsiad z północy. Głosy wielu turystów opowiadały się za ochroną kraju przez siły trzecie - i tak oto, lata po zimnej wojnie - na wyspę przybyły na prośbę Paraiso wojska USA celem przeszkolenia sił Królewskiego Korpusu Armii Sahrani (RACS). Militarnego zapędy Richardeza jeżyły włos na głowie czołowych polityków z południa. USA miały stać się tarczą.
Krótko po ewakuacji amerykanów wybuchła nowa wojna, na szczęście dla południa zakończona zwycięstwem królestwa. Po 44 latach podziałów wyspa znów została zjednoczona. Prawdziwy kryzys miał jednak dopiero nadejść...
Jose III miał dwójkę ambitnych dzieci: syna Orlando i córkę Izabelę. Ta ostatnia pragnęła władzy i dokonała udanego zamachu na życie ojca i brata, który na świecie został potraktowany jako "katastrofa królewskiego helikoptera". Izabela, reprezentując konserwatywne wartości (i utrzymując w młodości kontakty z panią Mendozą) wprowadziła rządy żelaznej ręki i zastosowała represje względem mieszkańców byłego DRS, tworząc nawet w Eponii obozy koncentracyjne. Ruch partyzancki jednak rósł dalej w siłę i rząd centralny nie potrafił poradzić sobie z problemem. Gdy dwór zelektryzowała wiadomość o posiadaniu przez rebeliantów broni atomowej, Izabela poprosiła o pomoc firmę Blackwater Company, znaną na świecie ostoję najemników. Korporacja wysłała na Sahrani grupę żołnierzy, którzy mieli przejąć broń atomową.
W zasadzie atak zakończył się sukcesem. W zasadzie. Większa część obozu została wyeliminowana, ale - ku zdziwieniu dworu, królowej i najemników - dowódcą rebeliantów okazał się... książę Orlando, który przeżył zamach.
Udowodnił on fabrykację dowodów o rzekomej broni atomowej i swoją tożsamość, co spowodowało, że rząd Izabeli stał się nielegalny. Na wieść o tym najemnicy zmienili stronę, dysponując rządowymi informacjami wywiadowczymi wyeliminowani obozy koncentracyjne, gdzie przetrzymywany był m. in. prezenter słynnej na całą okolicę stacji AAN News. Gdy powstańcy opanowali budynek tej stacji i nadali komunikat o sytuacji, świat cofnął uznanie dla rządu Izabeli dając zielone światło powstańcom. Większość jednostek armii i policji zmieniły stronę. W sierpniu 2009 roku Izabela została schwytana i rozstrzelana,a na króla koronował się Orlando, zwany odtąd Orlando I.
Niestety, brak stabilności na wyspie otworzył Rosjanom drogę do podważenia legalności aneksji Demokratycznej Republiki Sahrani. Rada Bezpieczeństwa przyznała rację i Paraiso utraciło mandat na tereny północne, gdzie wrócił Richardez z współpracownikami i odbudował kraj.

Królestwo Południowego Sahrani jest zmęczone ciągłym konfliktem, ale nareszcie posiada stabilną władzę po dwóch latach wojennej zawieruchy. Król utworzył parlament, otworzył ponownie granice kraju, odprawił najemników i podjął się działalności politycznej wychodząc z polityki izolacjonizmu. Czy król zdecyduje się zjednoczyć wyspę? Czy wpływy wyspy wylądują także na lądzie? Czy król utworzy stabilny rząd? Czas pokaże...


GOSPODARKA:
Ten kraj jest jak Myrtana, tylko bardziej. Dochody z turystyki są olbrzymie, za to produkcja minimalna i nie zaspokaja potrzeb ludności, większość gospodarki nie związanej z turystyką to sektor usług. Praktycznie wszystko jest importowane, a importować trzeba mieć za co... Kryzys w przypadku wejścia do wojny bez przygotowania to kwestia 2-3 miesięcy. A jeśli jeszcze wojna będzie toczyć się z przeciwnikiem silniejszym na morzu, oznacza to dla kraju zabójstwo.
Co gorsza, rozwinięcie sektora produkcji będzie trudne - dzięki turystyce płace są na tyle wysokie, że nie opłaca się niczego produkować.
SOCJAL:
Duża część usług publicznych jest zapewniana przez sektor prywatny - szkoły, szpitale, fundusze emerytalne... Czym niemniej państwo żeby uniknąć niezadowolenia biedniejszej części społeczeństwa musi utrzymywać swoje usługi na zadowalającym poziomie, no a policja jest jedna, nieźle wyposażona i wynagradzana. Poziom socjalu:
minimalny 20%, wystarczający 30%, maksymalny 40%.

Infrastruktura portowa (ilośćxpoziom doków, nabrzeże):
Paraiso - 1x4, 1x3, 2x2, 500 metrów
Ortego - 1x2, 200 metrów
Estrella - 1x2, 180 metrów
Dolores - 120 metrów
Cayo - 160 metrów

Przynależność traktatowa:
ONZ: Tak
Dodatkowe organizacje ONZ: Tak, przedstawiciel w Komisji ds. Praw Człowieka
Konwencja Wiedeńska o Prawie Traktatów: Tak
Konwencja Wiedeńska o Stosunkach Dyplomatycznych i Konsularnych: Tak
Konwencja o Prawie Morza z Montego Bay: Nie
Konwencja Ottawska o Nieużywaniu Min Przeciwpiechotnich: Tak
Commonwealth: Nie
Dodatkowo: Brak

Królestwo Południowego Sahrani
Ustrój: Monarcia konstytucyjna, parlament, 150 miejsc, centrum, interwencjonizm.
Baza rekrutacyjna: 600-1100 ludzi, 18 ludzi na miesiąc
Bazowa duma narodowa: 0,9
Bazowa popularność przywódcy: 1,1
Budżet militarny: 4,3 miliarda
Szczególna cecha terenowa (zwiększa prawdopodobieństwo na jej wylosowanie): Doktryna defensywna
Początkowy dochód miesięczny:
SEP - 124 mln; 40% SEP ogólny, 60% SEP turystyczny
Przedsiębiorstwa państwowe - 0 mln.
Razem 124 mln.
Demografia: 76% sahrańczycy, 10% amerykanie, 14% inni, głównie Europa i Ameryka
Religia panująca: Brak, wolność wyznania, słabe wpływy chrześcijaństwa
Bazowi partnerzy handlowi: UE, USA, w najmniejszym stopniu Chiny
System władzy: Król dzierży dużą władzę w swych rękach, ale musi liczyć się z parlamentem w szczególności dążąc do wojny lub wprowadzając wyraźne zmiany polityczne. Obyczaje definiuje konstytucja bazująca na brytyjskiej, z wyłączeniem systemu władzy oraz wszystkiego, co zostało opisane powyżej.
W parlamencie nie ma specjalnych frakcji. Tzw. anarchiści (dążący do ustanowienia republiki) z pomysłu króla do parlamentu wejść nie mogą...
PKB na osobę: wysokie, duży dochód z turystyki, średnie opodatkowanie
Sugerowana gazeta główna: brak
Sugerowana stacja radiowa: Ojo Enfocado
Sugerowana stacja telewizyjna: AAN News Sahrani
Sugerowana nazwa sił zbrojnych: Royal Army Corps of Sahrani/Real Cuerpo de Ejercito de Sahrani (RACS/RCES), Royal Sahrani Air Force/Real Fuerza Aerea de Sahrani (RSAF/RFAS), Royal Sahrani Navy/Real Marina de Sahrani (RSN/RMS)
Zdolność transportowa: Duża (wolny przepływ wojsk po wyspie, 3 kompanie na morzu chyba, że GM zadecyduje inaczej)
Inne: W południwoym Sahrani znajdują się wyraźne złoża ropy naftowej. Jest to także najbardziej uturystyczniony region Morza Zielonego


SPIS PROWINCJI:
Paraiso: 3/38/15, B, L, 5 ludzi
Estrella: 0/15/10, 2B, 4 ludzi
Sierra Madre: 0/5/5, 1 człowiek
Ortego: 1/22/23, B, 3 ludzi
Dolores: 0/10/19, 2 ludzi
Cayo: 0/10/28, 3 ludzi
Rachmadi: L

Post Reply